Na tablicy trzy słowa: mimika twarzy, gesty, ruch. Pod spodem lista do odegrania — zdziwienie, smutek, miłość, złość, strach, zazdrość, zaskoczenie, radość.
Tyle narzędzi. Ani jednego słowa.
Dzieci losowały kartę z uczuciem albo z sytuacją i odgrywały ją bez jednego dźwięku. Reszta klasy zgadywała. A potem padało pytanie ważniejsze od samego zgadywania: po czym to poznaliście?
Na koniec wyszły wachlarze. Przy każdej emocji inna muzyka i inny ruch. Radość wysoko i lekko. Smutek wolno, blisko ciała. Złość mocno. Spokój spokojnymi falami.
Sala zrobiła się niebiesko-biała od wirującej bibuły.
Dzieci przez czterdzieści pięć minut nie powiedziały prawie nic o emocjach, a i tak rozmawiały o nich cały czas. 🩵
Projekt sfinansowano ze środków Fundacji PZU.



